پیکسل‌ادز
منوی آنلاین
دسته‌بندی منوی کافه؛ مشتری چطور راحت‌تر انتخاب کند؟
دسته‌های منوی کافه را بر اساس سؤال مشتری انتخاب کنید؛ با ساختار یک کافهٔ فرضی، تفکیک اندازه و افزودنی از دسته و تمرین پیدا کردن محصول.
دسته‌بندی منوی کافه باید با روش انتخاب مشتری هماهنگ باشد: او ابتدا دنبال نوع نوشیدنی یا خوراکی می‌گردد، سپس ترکیب، اندازه و قیمت را مقایسه می‌کند. برای منویی با تنوع محدود، چند دستهٔ روشن معمولاً نقطهٔ شروع مناسبی است. اندازهٔ لیوان یا افزودنی را فقط وقتی به دستهٔ مستقل تبدیل کنید که واقعاً گروه متفاوتی از محصولات ایجاد می‌کند.
نام‌هایی مثل «حال خوب» می‌توانند بخشی از لحن کافه باشند، اما مشتری تازه‌وارد از روی آن‌ها نمی‌فهمد چای کجاست. می‌توانید شخصیت برند را در نام محصول یا توضیح حفظ کنید و مسیر پیدا کردن آن را با واژه‌های آشنا بسازید.
ببینید مشتری سؤالش را چگونه شروع می‌کند
چند گفت‌وگوی واقعی هنگام سفارش را بدون اطلاعات شخصی یادداشت کنید. آیا مشتری می‌گوید «قهوهٔ سرد دارید؟»، «چیز سبک برای خوردن می‌خواهم» یا «چه دمنوشی دارید؟» این سؤال‌ها برای انتخاب عنوان دسته‌ها مفیدتر از تقسیم‌بندی داخلی آشپزخانه هستند.
مسئول آماده‌سازی ممکن است منو را بر اساس ایستگاه بار گرم و سرد ببیند؛ مشتری شاید بر اساس قهوه، چای و خوراکی انتخاب کند. لازم نیست یکی از این دو نگاه در همهٔ کافه‌ها درست باشد. معیار شما پیدا کردن محصول با کمترین توضیح شفاهی است.
اقلام کم‌سفارش را هم بررسی کنید، اما از روی تعداد فروش به‌تنهایی نتیجه نگیرید که دسته‌بندی مشکل دارد. قیمت، سلیقهٔ مخاطب و خود محصول نیز دخیل‌اند. در این تمرین فقط می‌پرسیم آیا جای محصول قابل حدس است یا نه.
یک منوی فرضی را به گروه‌های قابل فهم تقسیم کنید
کافه‌ای فرضی را در نظر بگیرید که چند قهوه، سه نوشیدنی بدون قهوه، چای، دمنوش و مقدار محدودی خوراکی دارد. ساختار اولیه می‌تواند چنین باشد:
- قهوهٔ گرم: اسپرسو، آمریکانو و لاتهٔ گرم؛
- قهوهٔ سرد: آیس آمریکانو و آیس لاته؛
- چای و دمنوش: گزینه‌های واقعی همراه با ترکیب اعلام‌شده؛
- نوشیدنی بدون قهوه: شکلات گرم و نوشیدنی‌های سرد این گروه؛
- کیک و خوراکی: اقلام موجود برای همراهی با نوشیدنی.
این ساختار نسخهٔ ثابت برای هر کافه نیست. اگر فقط یک نوشیدنی سرد دارید، ساختن چند دستهٔ کوچک احتمالاً لازم نیست. اگر خوراک صبحانه بخش مهمی از منوست، «صبحانه» می‌تواند گروهی روشن‌تر از قرارگرفتن همه‌چیز زیر عنوان خوراکی باشد.
پس از چیدن فهرست، برای هر دسته یک جمله بنویسید که بگوید چه چیزی داخل آن قرار می‌گیرد. اگر تعریف دو دسته تقریباً یکسان شد، احتمال هم‌پوشانی را بررسی کنید.
اندازه و افزودنی را با نوع محصول اشتباه نگیرید
«لیوان بزرگ» معمولاً نوع نوشیدنی نیست؛ گزینه‌ای از همان نوشیدنی است. اگر یک لاته در دو اندازه عرضه می‌شود، مشتری باید ارتباط آن‌ها را بفهمد و قیمت مربوط به انتخابش را ببیند. پراکنده‌کردن اندازه‌ها در دسته‌های جدا ممکن است مقایسه را دشوار کند.
همین منطق دربارهٔ افزودنی‌ها برقرار است. افزودنی واقعی را به شکلی معرفی کنید که روشن باشد انتخاب آن چه تغییری در سفارش ایجاد می‌کند. اگر ابزار یا فرایند شما قیمت و موجودی گزینه‌ها را به شیوهٔ دلخواه مدیریت نمی‌کند، پیش از انتشار روش ثبت و نمایش را بررسی کنید.
در مقابل، دو محصول با ترکیب و شیوهٔ سرو متفاوت ممکن است به معرفی جداگانه نیاز داشته باشند. ملاک، تعداد نام‌ها نیست؛ این است که مشتری بتواند انتخاب و تفاوت آن را درست توضیح دهد.
برای اسم‌های خلاقانه، توضیح کاربردی بنویسید
نام اختصاصی کافه می‌تواند ماندگار باشد، به شرطی که توضیح کوتاه کنارش مسیر انتخاب را کامل کند. «ابر شکلاتی» بدون توضیح معلوم نمی‌کند نوشیدنی است یا کیک. نام دسته و جملهٔ معرفی باید این ابهام را برطرف کنند.
نمونهٔ فرضی قابل ویرایش:
ابر شکلاتی؛ نوشیدنی گرم بر پایهٔ شیر و شکلات، همراه با خامه. اندازه و گزینه‌های قابل سفارش را در همین محصول ببینید.
این ترکیب فقط نمونه است و باید با دستور واقعی کافه جایگزین شود. دربارهٔ مواد و محدودیت‌های غذایی، ویژگی تأییدنشده ننویسید. اگر پاسخ دقیق نیاز به پرسیدن از کارکنان دارد، مسیر پرسش را روشن کنید.
برای نوشتن توضیحی که مشخصات را به کاربرد وصل کند، الگوی توضیحات محصول را بخوانید. در منوی کافه هم متن باید به انتخاب کمک کند؛ تکرار «خوشمزه و بی‌نظیر» تفاوت دو نوشیدنی را نشان نمی‌دهد.
ترتیب دسته‌ها را با موقعیت استفاده هماهنگ کنید
اگر مشتری پشت میز منو را باز می‌کند، مسیر انتخاب او را همان‌جا بررسی کنید. اگر کاتالوگ بیشتر پیش از مراجعه دیده می‌شود، اطلاعاتی مثل نوع خوراک و زمان عرضه ممکن است اهمیت دیگری داشته باشد. یک ترتیب را صرفاً به دلیل ظاهر زیباتر قطعی نکنید.
در یک سناریوی فرضی، کافه صبحانه را فقط در ساعت مشخصی ارائه می‌دهد. دستهٔ صبحانه باید همین محدودیت واقعی را توضیح دهد تا مشتری عصر انتظار سفارش نداشته باشد. تغییر ترتیب دسته‌ها جای اعلام این شرط را نمی‌گیرد.
اگر یک بخش مناسبتی می‌سازید، برای برداشتن یا اصلاح آن هم مسئول و موعد تعیین کنید. محصول تمام‌شده نباید فقط برای پر نگه‌داشتن یک دسته در دسترس خرید بماند. فهرست کوتاه و درست، انتخاب روشن‌تری از فهرست بلند اما مبهم می‌سازد.
آزمون پیدا کردن محصول را اجرا کنید
پیش از تغییر کل منو، ساختار پیشنهادی را به چند نفر نشان دهید که چیدمان داخلی شما را نمی‌شناسند. از آن‌ها نخواهید طراحی را تحسین یا نمره‌گذاری کنند؛ سه کار مشخص بدهید و مسیرشان را مشاهده کنید:
- یک نوشیدنی گرم بدون قهوه پیدا کنید.
- تفاوت دو اندازهٔ یک نوشیدنی را توضیح دهید.
- خوراکی موجود برای همراهی با چای را انتخاب کنید.
این کار یک بررسی کاربردی کوچک است، نه آزمایش آماری. اگر کسی میان دو دسته مردد می‌ماند، نام دسته یا جای محصول را بررسی کنید. اگر محصول را پیدا می‌کند ولی تفاوت را نمی‌فهمد، مسئله احتمالاً در توضیح یا گزینه‌هاست.
نتیجه را با جمله‌ای مشخص ثبت کنید: «شکلات گرم را در دستهٔ قهوه جست‌وجو کرد» از «منو خوب نبود» قابل استفاده‌تر است. سپس فقط همان ابهام را اصلاح و دوباره مسیر را مرور کنید.
ساختار را به نسخهٔ قابل نگهداری تبدیل کنید
برای هر محصول یک جای اصلی تعیین کنید و یک فهرست مرجع از نام‌ها نگه دارید. هر تغییر تازه را با این سؤال بررسی کنید: به دستهٔ موجود تعلق دارد یا واقعاً نوع انتخاب جدیدی ایجاد می‌کند؟ این قاعده جلوی زیادشدن تدریجی دسته‌های مبهم را می‌گیرد.
در منوی آنلاین پیکسل‌ادز دسته‌بندی و معرفی محصولات با عکس، توضیح، قیمت و گزینه‌ها در دسترس است. ابتدا چند محصول واقعی را با ساختار پیشنهادی آماده کنید و نمایش موبایل را ببینید. اگر هنوز در مرحلهٔ انتشار و قراردادن کد روی میز هستید، راهنمای منوی دیجیتال با QR مراحل آن را توضیح می‌دهد. دسته‌بندی خوب زمانی مفید می‌ماند که محصول تازه هم با همان منطق روشن وارد شود.
آخرین ویرایش: